ظهر عاشورا رسید // لحظه ی غوغا رسید

نوبت مولای عشق // تشنه و تنها رسید

دشت,دشت کربلا // آه اینجا نینوا

دیده ها گریان شوید // اشک ها باران شوید

گرگ ها سر می رسند // می خورند و می درند و می برند

گرگ های شب پرست // موش های رذل و پست

خوک های در طویله // بره های مکر و حیله

اهل نیرنگ و ریا // نامرد های بی وفا

مردان کینه,دشمنی // سرشار از ما و منی

مردان خون و دشنه ها // کفتار های همصدا

آن دیوهای همسفر // شبنامه های بی سحر

مردان نیرنگ و ضریب // آدم نماهای غریب

مردان پول و سکه ها // افتاده در دام جفا

دل از خدا ببریده اند // گلواژه را سر می برند

گلواژه ی انسانیت // مرد مرام و معرفت

گلواژه ی عشق خدا // مست از سبوی کبریا

گلواژه ی عشق و جنون // افتاده در دریای خون

گلواژه های نینوا // آن شیرهای کربلا

دلداده ی پروازها // آن یاوران همصدا

مردان بی نام و نشان // مردان پیدا و نهان

مردان میدان خطر // پروانه دور یک نفر

مردان عشق و بندگی // آوازه ی بخشندگی

مردان آزاد و رها // نوشیده از جام بلا

زینب بهاران می شود // صد چشمه باران می شود

جسم برادر روی خاک // خاک است اما خاک پاک

جسم برادر بی سر است // سیمرغ بی بال و پر است

سجاد بیمار است, وای // رویش به دیوار است, وای

خواهر, سراپا اشک و آه // خواهر, اسیر بی گناه

زینب فدای عاشقی // مهتاب شب های علی

شیر است چون شیر دژم // دریاست,دریای کرم

در دام مردان زبون // غلتیده در دشت جنون

شام غریبان حسین // اندوه یاران حسین

شام غریبی, بی کسی // شب های اندوه نبی

کاش می شد پر کشید // تا اوج ایمان پر کشید

همچو یاران حسین // جام بلا را سر کشید

ماه را, خورشید را // زیر بال و پر کشید

 

ناصر مهرزاد